In memoriam: Ed van de Kamp

Op dinsdag 19 januari 2010 overleed oud-bestuurslid en administrateur van het Genootschap en van de Stichting Historische Publicaties Roterodamum, Ed van der Kamp.
Melanie Post van Ophem schreef een 'in memoriam'. 

Namens het Historisch Genootschap Roterodamum en de stichting Historische Publicaties Roterodamum, de organisaties waar Ed zich lange tijd voor heeft ingezet, wil ik hem graag memoreren.
Dat is fijn om te mogen doen want Ed was ons bijzonder dierbaar en dat bleek ook weer uit de reacties van de bestuursleden op zijn overlijden. Er heerste ongeloof omdat zijn bekende levenslust hem er weer bovenop had moeten helpen.

Ed was van 1995-2006 bestuurslid en administrateur van zowel het Genootschap als de Stichting Historische Publicaties, een pittige klus als u weet dat met bijna 3.000 leden deze veruit de grootste algemeen historische vereniging van Nederland is.

Ik ga niet zo ver om te zeggen dat Ed alle leden persoonlijk kende maar ik durf wel te stellen dat hij van iedereen het nodige wist. Op administratief gebied ontbrak bij de gegevens slechts de pincode. Maar goed, ook die zou bij Ed in veilige handen zijn geweest.

Bij zijn afscheid als bestuurslid werd hij uitgebreid geroemd om zijn organisatorische gaven ten dienst van Roterodamum.
Ed had vele jaren op een ongekend nauwkeurige wijze de ledenadministratie gevoerd en de financiële administratie voor de penningmeester voorbereid. Van de administratie voor de excursies tot het bijhouden van de boekenvoorraad: zijn punctualiteit was legendarisch. En iedere fout in Kroniek of Jaarboekje werd door hem gesignaleerd en doorgegeven ‘om er van te leren'.  Wij hebben enorm veel van Ed geleerd maar bleven toch fouten maken.

De administratie had hij al vroeg in het virtuele tijdperk in de computer ingevoerd. Alles wat Roterodamum betrof stond keurig gesorteerd in zijn garage. Hij was een geordend mens en daarmee voor zo'n genootschap als een baken. Hij werd bij zijn afscheid benoemd tot Lid voor het Leven.

Na zijn vertrek uit het bestuur bleef hij overigens bijzonder actief: bij de verspreiding van de Jaarboekjes als hij met een wagen volgeladen samen met Johannes de Muinck Keizer door de straten reed en de honderden boekjes 1-voor-1 bezorgde. Maar hij bleef ook beschikbaar om in de stand te staan tijdens de Rotterdamse Dag, het Lezersfeest of Archievendag. En als vraagbaak voor zijn opvolgster, Coby Hartsuiker.

Dat iemand bereid is om op vrijwillige basis zoveel, en bij Ed zijn dat echt ontelbaar veel uren geweest, om zoveel tijd te besteden aan een organisatie is bewonderenswaardig. Mensen die dat doen moeten we als maatschappij koesteren. Maar wat Ed voor ons tot zo'n dierbaar mens maakte is de manier waaróp hij zich al die jaren heeft ingezet: zo toegewijd, zo zorgzaam en attent, onvermoeibaar en onbaatzuchtig.

Zijn zorg voor Trudy en later ook Lies maakte diepe indruk op ons, zo ook zijn betrokkenheid bij zijn kinderen en kleinkinderen en de trots die van zijn gezicht straalde als hij het over hen had; over hun sportprestaties, prestaties op school, nieuwe banen, nieuwe ontwikkelingen op hun levenspad.
En diezelfde zorg en betrokkenheid had hij ook voor zijn medebestuursleden. Altijd even bijpraten, dingen delen, een telefoontje, een grap en een grol. Zo groeide de band met de mens die wij nu moeten missen. De man die zorgzaam was voor letterlijk alles en iedereen. Een leven in dienst van de medemens en zijn omgeving.
En de vanzelfsprekendheid waarmee hij dat deed is van het grootste belang voor een vrijwilligersclub als Roterodamum. Hij bracht die spirit mee: plichtsgetrouw, punctueel, professioneel, betrokken, toegewijd. In combinatie met de warmte en medemenselijkheid tilt dat een organisatie op een hoger niveau.

Soms waren we Ed even kwijt: dan ging hij naar zijn geliefde Zwitserland of Spanje en kwam hij blakend terug. Later kwamen daar de bezoeken aan Vlieland bij. Of het nou vacantie was, werk voor zijn clubs of op pad als steun voor een ander: bij Ed straalde de levenslust er altijd af: heerlijk actief en altijd in de startblokken om aan de slag te gaan. Want met zorg doel ik niet alleen op zwaarmoedige tijden maar juist op de sprankelende bereidheid om dingen te doen, voor anderen, dat dan weer wel.

Wij gedenken Ed van de Kamp met diep respect en grote dankbaarheid voor al het werk dat hij voor Roterodamum en Historische Publicaties heeft gedaan maar bovenal voor zijn persoonlijke bijdrage aan organisatie en de mensen met wie hij daarin werkte: warmte, betrokkenheid en vriendschap.
We wensen familie en vrienden veel sterkte om dit grote verlies te verwerken.

Melanie Post van Ophem.